De Panne - Castricum

Over zo'n laatste etappe valt weinig bijzonders te melden. Vermeldenswaard is alleen dat de route via de Liefkenshoektunnel nog steeds niet echt staat aangegeven. Voor de mensen die in Antwerpen immer vastlopen in de Kennedytunnel, overweeg eens om noord van Antwerpen richting Rotterdam/A4 te gaan. Je neemt dan de N49 via Zelzate. Het probleem is de juiste afslag te vinden. Probeer Rotterdam aan te houden via de R2. Ook druk maar geen files. Voor beide tunnels moet wel tol betaald worden (€ 6,00) maar dat is het vermijden van de Kennedytunnel meer dan waard. Tom-tom geeft de Liefkenshoektunnel wel aan, zoek in de gemeente Lillo.
Wanneer we Castricum binnenrijden zijn we op de kop af 30 dagen weggeweest, een record. Wel zo'n 100 km minder gereden dan vorig jaar. Binnen(zeer)kort volgt de traditionele samenvatting van deze vakantie. Ter herinnering aan al het fraais dat we zagen, hieronder nog een plaatje van de kust bij Nervi (Genua).

Nervi on the Golfo di Genova coast

Saint Valéry-en-Caux - De Panne

Na in Saint Valéry nog van een echt Frans ontbijtje (1 stukje stokbrood, 1 croissant, boter, jam en een sloot zwarte koffie; het stokbrood dient in de koffie gesopt te worden) genoten te hebben en nog een foto van het rijzend water in de haven te hebben geschoten, gaan we op pad naar De Panne. Onderweg, zelfs bij de ferry, is het rustig.
In De Panne kunnen we met vreugde constateren dat de kusttram naar Knokke nog steeds rijdt. Dat zou men in Nederland ook moeten doen, zo'n tram laten rijden van de Hoek naar Den Helder.

De kusttram gezien vanuit onze kamer

 Maar niet alles in De Panne is goed. De boulevard wordt verziekt door torenhoge appartementsgebouwen. En fraai kan ik ze ook niet vinden. Eigenlijk geldt dit voor de hele Belgische kust. Jammer.

Dan oogt de Zeelaan een stuk gezelliger.

Morgen de laatste etappe naar Castricum via de Liefkenshoektunnel. Dan zit het er weer op.

Tours - Saint Valéry-en-Caux

Terwijl we Tours verlaten, zien we dat de stad op maandag al een stuk gezelliger oogt dan op zondag. We hebben zelfs heuse terrasjes gezien, een eindje naar het noorden op de Avenue de Grammont. Maar dat is nu allemaal verleden tijd, we zijn inmiddels in Saint Valéry-en-Caux beland. Op weg daar naartoe leidde onze tom-tom ons nog via onvermoede weggetjes in de buurt van onze eindbestemming. Dat gebeurde al eerder in Italië ook. Een berekende afstand van een paar meter korter en je ziet nog es wat van de wereld! Dat komt doordat het apparaat geen onderscheid kan maken tussen lokale hoofdwegen en binnendoortjes.
In Saint Valéry gaan we eerst tanken en boodschappen doen. De E95 kost er € 1,48/ltr. Dat soort prijzen vind je alleen bij de supermarkten, zoals hier bij Leclerc. Over de uitstalling van etenswaar daar heb ik al eens eerder geschreven. Hieronder een deeltje van de groente- en fruitafdeling. Men schroomt niet om er een echte (!) complete boom bij te zetten.

In de haven kunnen we constateren dat laag water nog steeds heel erg laag is.

Laag water

Maar vannacht staat het nog slechts een metertje onder straatniveau! Een verschil van zo'n 4 meter. U moet me maar geloven want ik kom er mijn bed niet voor uit. Misschien maak ik er morgenochtend nog een plaatje van.

Update 26 juni 2018
Ik heb het even nagekeken, het verschil tussen eb en vloed in Saint Valéry is 5.60 mtr! Vanmorgen om half negen, ruim 2,5 uur voor hoog water, een foto gemaakt. Daarop is het verschil met de foto hierboven al wel te zien.

Hoger water

Voor onze zeevarende vrienden hieronder een foto van de port de plaisance. Dus mocht de Lady An ooit nog terugkomen naar Holland, dan kan hier een tussenstop gemaakt worden.

Port de plaisance in Saint Valéry

Morgen door naar onze traditioneel laatste stopplaats: La Panne (B). Maar De Panne mag ook.
Tot morgen.

Saint Flour - Tours

Het stoplicht staat op rood,
Het stoplicht staat op groen,
Ja, in Tours is altijd wat te doen.

Met dank aan Herman Finkers maar wat waar is, is waar, op zondag is er in veel Franse steden weinig te doen. Neem nou één van de hoofdstraten van Tours waar wij deze middag zijn aangekomen, de Avenue de Grammont. Ik denk niet dat je daar op een doordeweekse dag midden op de avenue zou kunnen gaan staan om nevenstaande foto's te maken. De één naar het noorden, de ander naar het zuiden, genomen vanuit dezelfde positie. Gelukkig stonden er voor ons hotel een hele serie fraai bloeiende bomen, anders was er helemaal niets te melden.

Naast fraaie bomen hebben ook reclamezuilen altijd mijn aandacht.

Morgen door naar Saint-Valery-en-Caux.

Aix-en-Provence - Saint Flour

Het Campanile-hotel in Aix is geen George V in Parijs maar het dinerbuffet was dik in orde. En dat voor het ontbijt idem. Met een "kleine" omweg via Montpellier rijden we via de doorgaans rustige A75 naar Saint Flour in de Auvergne. "Doorgaans" omdat we er vandaag een vette vertraging van 45 minuten opliepen wegens wegwerkzaamheden. Maar je kunt niet alles hebben. Het was mooi weer maar wel "slechts" 23 graden. De route voert langs Millau (bij de Tarn), nu al bekend wegens de brug over die rivier. Reporter Jeanne heeft er nog een shotje van gemaakt.

De brug bij Millau in de A75

Ook kunnen we, letterlijk in het voorbijgaan, nog een blik werpen op het roze Viaduc de Garabit.
In Saint-Flour aangekomen blijkt daar een dag vol muziek georganiseerd te zijn. Het is er gezellig druk en op vele plaatsen wordt muziek gemaakt, tot in de kathedraal aan toe.

Muziekvoorstelling in de Saint Pierre

En ook op straat, het is niet allemaal mijn smaak maar wel gezellig. Zoals dit:

Overigens, Saint Flour kent een laag en een hoog deel. Het hoge deel is het aantrekkelijkst en daar ligt ook de kathedraal. Het is geen wonder van schoonheid maar als monument toch indrukwekkend.

Saint Pierre

Vanuit ons in het hoge deel gelegen hotel, is het lager gelegen deel van de stad te bewonderen.

De verbindingsweg tussen de twee delen, is een gemeen klimmetje van zo'n 10% over 300 meter. Het schijnt eens de finish van een Tour de France-etappe geweest te zijn.
Tijdens het diner zien we hoe de Duitsers op het nippertje van de Zweden winnen (WK voetbal).

WK-voetbal Zweden-Duitsland 1-2

Morgen door naar Tours.

San Donato - Bergeggi - Aix-en-Provence

Na een verblijf van vier dagen in/bij San Donato, gisteren via de Fi-Pi-Li weer terug naar Frankrijk. Niet in één keer, da's wat veel (km's) van het goede. Dus 60 km west van Genua, in Bergeggi een onderkomen gevonden. Het hotel dat e.e.a. bestiert, heeft gelukkig een restaurant. Tien maal per jaar hebben ze uitsluitend een bijzonder champagnemenu. En vanavond was één van die avonden. Boffen wij even! Echter, de kosten bedragen € 150,00. Per persoon wel te verstaan. Zoveel dorst hadden we nu ook weer niet dus daarom eerst maar genoten van het uitzicht. Ons appartement torent zo'n 100 mtr. boven de kustweg uit. In de verte kan je Genua zien liggen.

Vergezicht op Genua vanuit Bergeggi

Omdat we toch wel trek hadden, met de auto naar beneden en daar, in Vado Ligure, een best restaurantje gevonden. Het laat zich raden wat we daar gegeten hebben maar hij was erg dun. Voor het overige is daar niet veel te doen. Het is een bedrijvig plaatsje, je ziet er geen toerist. Wel bloeit de bougainville er fraai.

Bougainville in Vado Ligure

De weg omhoog, terug naar ons appartement, is op sommige plaatsen zeer nauw. Maar met medewerking van tegenliggers komen we veilig en ongeschonden boven. De andere morgen is het nogal bewolkt maar op zee zie je de zon al schijnen. Dus dat gaat goedkomen.

Vandaag zijn we verder gereden, naar Aix-en-Provence. Behalve dat het warm was, dat we nu eindelijk van de vele tunnels en tunneltjes verlost zijn en dat we de Italiaanse kofferbakcoureurs achter ons gelaten hebben, valt over die rit weinig te melden. Morgen door naar Saint Flour in de Auvergne.

Passignano en Greve in Chianti

Eergisteren, op de 20 juni, een ritje gemaakt naar eerst de Abdij van Passignano met o.m. een de fraaie kerk van San Michelle. Het geheel is gedeeltelijk gerenoveerd. De toegang naar het complex bestaat uit een pad met aan beide zijden forse cypressen. Veel Toscaanser kan je het niet krijgen.

De toegang tot de abdij in Passignano

 In de kerk zijn, als je er van houdt, fraaie wandschilderingen te bewonderen. Sommigen schijnen zeer oud te zijn. Het zelfde geldt voor de monniken, daar zijn er ook niet zo veel meer van.

Greve in Chianti staat bekend om zijn driehoekig plein met een fraaie arcade en veel sfeer.

De arcade in Greve

Na in Greve al wat nattigheid tot ons genomen te hebben, kregen we op de thuisreis nog een heuse stortbui te verduren.
Met dank aan de gids!
's Avonds een echt Italiaanse maaltijd genoten (en dat bedoel ik letterlijk) in hét restaurant van San Donato en wijde omgeving: La Toppa. Dan is een kilometertje teruglopen ook geen overdaad...