Sunday, 24 June 2018

Saint Flour - Tours

Het stoplicht staat op rood,
Het stoplicht staat op groen,
Ja, in Tours is altijd wat te doen.

Met dank aan Herman Finkers maar wat waar is, is waar, op zondag is er in veel Franse steden weinig te doen. Neem nou één van de hoofdstraten van Tours waar wij deze middag zijn aangekomen, de Avenue de Grammont. Ik denk niet dat je daar op een doordeweekse dag midden op de avenue zou kunnen gaan staan om nevenstaande foto's te maken. De één naar het noorden, de ander naar het zuiden, genomen vanuit dezelfde positie. Gelukkig stonden er voor ons hotel een hele serie fraai bloeiende bomen, anders was er helemaal niets te melden.


Naast fraaie bomen hebben ook reclamezuilen altijd mijn aandacht.


Morgen door naar Saint-Valery-en-Caux.

Saturday, 23 June 2018

Aix-en-Provence - Saint Flour

Het Campanile-hotel in Aix is geen George V in Parijs maar het dinerbuffet was dik in orde. En dat voor het ontbijt idem. Met een "kleine" omweg via Montpellier rijden we via de doorgaans rustige A75 naar Saint Flour in de Auvergne. "Doorgaans" omdat we er vandaag een vette vertraging van 45 minuten opliepen wegens wegwerkzaamheden. Maar je kunt niet alles hebben. Het was mooi weer maar wel "slechts" 23 graden. De route voert langs Millau (bij de Tarn), nu al bekend wegens de brug over die rivier. Reporter Jeanne heeft er nog een shotje van gemaakt.

De brug bij Millau in de A75
Ook kunnen we, letterlijk in het voorbijgaan, nog een blik werpen op het roze Viaduc de Garabit.
In Saint-Flour aangekomen blijkt daar een dag vol muziek georganiseerd te zijn. Het is er gezellig druk en op vele plaatsen wordt muziek gemaakt, tot in de kathedraal aan toe.

Muziekvoorstelling in de Saint Pierre
En ook op straat, het is niet allemaal mijn smaak maar wel gezellig. Zoals dit:


Overigens, Saint Flour kent een laag en een hoog deel. Het hoge deel is het aantrekkelijkst en daar ligt ook de kathedraal. Het is geen wonder van schoonheid maar als monument toch indrukwekkend.

Saint Pierre
Vanuit ons in het hoge deel gelegen hotel, is het lager gelegen deel van de stad te bewonderen.


De verbindingsweg tussen de twee delen, is een gemeen klimmetje van zo'n 10% over 300 meter. Het schijnt eens de finish van een Tour de France-etappe geweest te zijn.
Tijdens het diner zien we hoe de Duitsers op het nippertje van de Zweden winnen (WK voetbal).

WK-voetbal Zweden-Duitsland 1-2
Morgen door naar Tours.

Friday, 22 June 2018

San Donato - Bergeggi - Aix-en-Provence

Na een verblijf van vier dagen in/bij San Donato, gisteren via de Fi-Pi-Li weer terug naar Frankrijk. Niet in één keer, da's wat veel (km's) van het goede. Dus 60 km west van Genua, in Bergeggi een onderkomen gevonden. Het hotel dat e.e.a. bestiert, heeft gelukkig een restaurant. Tien maal per jaar hebben ze uitsluitend een bijzonder champagnemenu. En vanavond was één van die avonden. Boffen wij even! Echter, de kosten bedragen € 150,00. Per persoon wel te verstaan. Zoveel dorst hadden we nu ook weer niet dus daarom eerst maar genoten van het uitzicht. Ons appartement torent zo'n 100 mtr. boven de kustweg uit. In de verte kan je Genua zien liggen.

Vergezicht op Genua vanuit Bergeggi
Omdat we toch wel trek hadden, met de auto naar beneden en daar, in Vado Ligure, een best restaurantje gevonden. Het laat zich raden wat we daar gegeten hebben maar hij was erg dun. Voor het overige is daar niet veel te doen. Het is een bedrijvig plaatsje, je ziet er geen toerist. Wel bloeit de bougainville er fraai.

Bougainville in Vado Ligure
De weg omhoog, terug naar ons appartement, is op sommige plaatsen zeer nauw. Maar met medewerking van tegenliggers komen we veilig en ongeschonden boven. De andere morgen is het nogal bewolkt maar op zee zie je de zon al schijnen. Dus dat gaat goedkomen.


Vandaag zijn we verder gereden, naar Aix-en-Provence. Behalve dat het warm was, dat we nu eindelijk van de vele tunnels en tunneltjes verlost zijn en dat we de Italiaanse kofferbakcoureurs achter ons gelaten hebben, valt over die rit weinig te melden. Morgen door naar Saint Flour in de Auvergne.

Passignano en Greve in Chianti

Eergisteren, op de 20 juni, een ritje gemaakt naar eerst de Abdij van Passignano met o.m. een de fraaie kerk van San Michelle. Het geheel is gedeeltelijk gerenoveerd. De toegang naar het complex bestaat uit een pad met aan beide zijden forse cypressen. Veel Toscaanser kan je het niet krijgen.

De toegang tot de abdij in Passignano

 In de kerk zijn, als je er van houdt, fraaie wandschilderingen te bewonderen. Sommigen schijnen zeer oud te zijn. Het zelfde geldt voor de monniken, daar zijn er ook niet zo veel meer van.


Greve in Chianti staat bekend om zijn driehoekig plein met een fraaie arcade en veel sfeer.

De arcade in Greve
Na in Greve al wat nattigheid tot ons genomen te hebben, kregen we op de thuisreis nog een heuse stortbui te verduren.
Met dank aan de gids!
's Avonds een echt Italiaanse maaltijd genoten (en dat bedoel ik letterlijk) in hét restaurant van San Donato en wijde omgeving: La Toppa. Dan is een kilometertje teruglopen ook geen overdaad...

Tuesday, 19 June 2018

Certaldo Alto

Gisteren een ritje gemaakt naar het 20 km verderop gelegen Certaldo. Het zou de geboortestad zijn van Giovanni (Jan) Boccaccio, de schrijver van de Decamerone. Het hoger gelegen deel, Certaldo Alto, is het meest bezienswaardig. Oude huizen, een kerk en fraaie uitzichten, maken een bezoek de moeite waard. Je kunt naar boven lopen maar dat is voor mijn gevoel in de zomer geen goed idee. Wij kiezen dus voor de funicolare, een woord dat mij eerst aan iets begraafplaatserigs deed denken. Maar het woord betekent letterlijk 'kabel'. Het is een kabelcabine die over een rail naar boven wordt getrokken. Een soort tandradbaan, maar dan anders.

Het spoor van de funicolare
De van vele emblemen voorziene kerkmuur
 
Doorkijkje in Certaldo Alto 
Hoewel vanuit het hooggelegen gedeelte van Certaldo van fraaie uitzichten genoten kan worden, doen de hoge temperaturen er geen goed aan. Er hangen dan zinderende luchten die de scherpte/diepte voor een goed deel wegnemen. Het is niet anders. Het nuttigen van een glaasje Vernaccia uit het naburige San Gimignano, vergoedt veel.
's Avonds nog een ritje naar de luchthaven van Florence om een gast op te halen en de dag was weer prettig gevuld.

Monday, 18 June 2018

Nervi - San Donato

Omdat het betalen voor ons diner op de 16e was mislukt (de credit card-verbinding was er niet of deed het niet of zoiets), zijn we eerst de 17e naar ons restaurant teruggegaan om onze schulden te voldoen. Gelukkig kan je in Italië nog gewoon bij een restaurant weggaan zonder te betalen (of af te wassen). Daarna nog wat van het uitzicht vanaf de boulevard genoten.


Vervolgens de rijk van tunnels voorziene E80 richting Livorno opgegaan. Op aangeven van Jan niet via Florence gereden (druk) maar de E80 aangehouden totdat we vlak voor Livorno de Fi-Pi-Li kruisen. Dat is de weg die Firenze, Pisa en Livorno verbindt. Via de afslag Ginestra Fiorentina komen we dan op de weg richting Siena en is de afslag naar San Donato snel gevonden. Italië telt vele San Donato's, daarom kent deze de toevoeging 'in Poggio'. Daarna zijn we snel waar we zijn willen en lonkt het zwembad. Een extra prettig idee nu de thermometer op 30 staat.


's Avonds kunnen we zelf weer constateren dat de pizza's nergens dunner zijn dan hier.
Con i nostri saluti.

Saturday, 16 June 2018

Fréjus - Nervi

Hoewel de autoroute/autostrada van Fréjus naar onze eindbestemming, zeker niet oninteressant is, kan je maar beter je ogen op de weg houden. Veel bochten, veel tunnels en ook veel Fransen/Italianen die, net als veel mensen in Nederland, geen idee meer hebben dat er tegenwoordig ook richtingaanwijzers in auto's zitten. Vanaf de laatste aire in Frankrijk, heb je een mooi, zij het wat wazig (warmte) uitzicht op Monaco.
Het is rustig op de weg en omstreeks 13.30 uur parkeren we bij het hotel in Nervi. Ooit was dit een vissersdorpje maar dat is inmiddels opgeslokt door grote buurman Genua. Vanuit onze hotelkamer hebben een fraai uitzicht op de omgeving.

Een deel van Nervi
Ons hotel ligt op 100 meter van de zee en, de waarheid gebiedt dit te melden, op iets minder meters van het treinstation. Maar je hoort ze nauwelijks, echt waar.

Nervi, geen strand, toch mooi
Voor vanavond hebben we al een restaurantje uitgezocht met vue mer, zoals dat (niet hier) heet. Dus in het onwaarschijnlijke geval dat het eten niet smaakt, genieten we toch van het uitzicht.
Tussen alle bedrijven door zien we nog wat flarden WK-voetbal, o.a. dat IJsland de Argentijnen op 1-1 houdt. Het wordt een interessant toernooi maar, zoals gezegd, het heeft dezer dagen niet onze primaire belangstelling. Onder het gebeier van de belendende kerk, ja ook dat nog, bereiden wij ons voor op de laatste etappe, morgen naar San Donato in Poggio.
Ciao!

Nyons - Fréjus

Nadat we onze schulden, 14 dagen verblijf in hotel Colombet, voldaan hebben, (gisteren) op weg naar het zuiden. Naarmate de reis vordert wordt de lucht strakker blauw en de temperaturen hoger. Dan leer je de zegeningen van de airco in de auto weer waarderen. Het is rustig op de weg en rond half  twee zijn we in Fréjus. Het hotel ligt op loopafstand van de haven. Hoewel Fréjus niet de status van Monaco heeft, liggen er toch veel luxueus uitziende jachten.

De haven van Fréjus met het gebouw van de havendienst
Ook 's avonds ziet het er aantrekkelijk uit.


Strakjes door naar Genua. Arrivederci!

Tuesday, 12 June 2018

Nyons - i.p.v. kaarten

Als toerist moet ik bekennen dat ik doende ben mij mede schuldig te maken aan de teloorgang van een hele industrie. Ik heb het over de ansichtkaart, ontstaan in een tijd dat het maken van vakantiekiekjes* nog geen gewoonte was. Vakanties trouwens ook niet.
Wij hebben toch jarenlang iedere vakantie ergens tussen de 20 en 40 kaarten naar de thuisblijvers gestuurd. En dan moest je ze natuurlijk wel kopen bij die winkels die ook postzegels (des timbres) verkochten. Later leerden we dat je in Frankrijk bij de zaken met het Presse-uithangbord moest zijn. Van die 20-40 kaarten is er deze vakantie nog welgeteld eentje (1) overgebleven... Vervolgens moet je dan op zoek om de ook hier bijna uit het straatbeeld verdwenen brievenbus te vinden.
Daarom hier maar een ode aan de prentbriefkaart. Ze zijn er nog wel wel maar voor hoe lang nog?


Ten bewijze dat we hier echt geweest zijn, hieronder een zelf genomen foto van het min of meer zelfde uitzicht vanaf de Pont Roman, dat ook hierboven te zien is. Zoek de overeenkomsten.


Vanmorgen was het hier lekker en zonnig weer. Maar het kan ook met bakken uit de hemel komen. Hieronder een video (2x klikken) van de plens water die we gisteren tijdens het diner in de Allée Manger mochten ervaren.


* Het woord 'kiekje' kent ook een leuke geschiedenis. Deze tot soortnaam verworden familienaam is afkomstig van de 19e eeuwse Joodse fotograaf Israël David Kiek. Die maakte in Leiden, enigszins tegen zijn zin, veel foto's van de heren studenten. Kennelijk zijn die foto's als kiekjes bekend geworden: snel gemaakte foto's, genomen in allerlei, zeker toen ongebruikelijke omstandigheden.
Op de afbeelding helemaal bovenaan dit blog is rechts het Haagse hotel Kiek zichtbaar. Het was gelegen op de hoek van de Wagenbrug en de Bierkade. Het stond onder rabbinaal toezicht en mocht zichzelf dus aanprijzen als een koosjer hotel waar het Joodse reizigers was toegestaan te verblijven. Ik heb het niet uitgezocht maar het is aannemelijk dat er familiebanden bestonden tussen hoteleigenaar Abraham Kiek en de Leidse fotograaf. Geheel ter zijde maar zeer toepasselijk, op het moment dat ik dit schrijf onweert het en zijn de flitsen niet van de lucht...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...