Frankrijk (3)

18 juni Cavaillon-Lodeve

De dag begon grijs maar is inmiddels veranderd in een mooie zonnige maar wel winderige dag (25gr). En met die wind er bij is het prima uit te houden. Vanuit Cavaillon door de Camarque langs de Golfe du Lion naar Montpellier gereden. Daar weten ze met wegen verbouwen ook wel raad! Onze (nou ja, hij is van Ruud) TomTom raakte er bij tijd en wijle zeer confuus van. Rij je net met 110 over een nieuwe route national, zegt ze plots: over 50 meter rechtsaf. Omdat we niet ook in de slip wilden raken, dat maar niet gedaan. Daarna in NW-richting, naar Lodeve. Deze keer een prima kamer in htl De la Paix op de

1e etage met uitzicht op de rivier de Lergue (wie kent 'm niet), bekend om z'n heldere water. (Gisteren ook een prima kamer in Cavaillon maar dat was op de 3e en geen lift. Pffft!!)

Pandje in Lodeve

Morgen naar onze vrienden in Fleurance over de D999, de langste D-weg die ik ken. Nooit nagemeten maar 100 km redt ie wel. Als ik me goed herinner, gaat ie ook onder de befaamde brug bij Millau door. Of we in Fleurance wi-fi hebben, weet ik niet dus misschien vanaf dinsdagavond weer nieuws. Dan zijn we D.V. in Vieux-Boucau.

Frankrijk (2)

17 juni Le Puy-en-Velay -Cavaillon

Ondanks vrolijke voorspellingen toch behoorlijk grijs in Le Puy. Tijdens een schitterende rit (prachtig landschap) door de Auvergne daalde de temperatuur to 13 gr, met de wolken als lauwerkransen om de bergtoppen. Maar in de Ardeche ging het al een stuk beter. Veel kringelpaadjes met s-bochten, hielden het tempo flink laag. Zo laag zelfs dat we bestemming Nyons hebben geschrapt en in een keer door zijn gegaan naar l'Isle-sur-la-Sorgue. De temperatuur stond inmiddels op 25 gr. Daar aangekomen blijkt er, naast de zondagse antiekmarkt, ook de jaarlijkse 'vide grenier' (=brocante) te zijn. Da's niet erg maar dan zijn wel alle hotels tjokvol. Daarom maar doorgereden naar Cavaillon, 11 km verderop. In hotel Toppin waren we welkom. C. is een heel plezant plaatsje met een rijk terrasleven.

Niet onvermeld mag blijven dat we onderweg nog wel Privas hebben aangedaan. En voor Caroline melden we nog maar even dat het ons bekende tentje in het centrum waarschijnlijk van eigenaar is veranderd. Haar bekende gezicht was nergens meer te bekennen. Anders hadden we daar vast een kopje koffie genuttigd om te bekomen van de schrik.

Vlak voor Privas meende een jeugdig persoon nl. uit tegengestelde richting met zijn auto uit de bocht te moeten vliegen en vlak voor ons, op onze weghelft dus, tot stilstand te moeten komen met zijn achterkant tegen een vangrail. Het was goed dat die er was, anders had zuster Jeanne nog EHBO-diensten moeten verrichten...

Afijn, later op de dag hebben we de schrik met een paar roseetjes weer weggespoeld.

Dat was het weer voor heden.