Pau - Vieux Boucau

Assiette serrano et brebis

Mensen, ik kan het jullie aanraden, een dag en een nacht je auto stallen in de parkeergarage onder Place Clemanceau in Pau. Wij kwamen daar 's middags om twee uur aan en vertrokken de andere dag (vanmorgen) om half tien. Dat kostte welgeteld € 7,20! Kom daar eens om in een gemiddeld Nederlands stadje.
Vanuit de parkeergarage in krap twee uur naar Vieux Boucau. Als je daar een jaar niet geweest bent, zijn de veranderingen goed zichtbaar. De markt is groter, de terrasjes uitgebreid en de kok van ons hotel-restaurant is met pensioen. Derhalve is het restaurant opgedoekt maar er is wel een ruim assortiment assiettes verkrijgbaar waaronder zie foto. Voor de culinaire details wende men zich tot  Hotel La Côte d'Argent.
Begrijpelijkerwijs was men blij ons weer te zien. De volledige fanfare was uitgerukt om ons welkom te heten. Dit oorverdovend eerbetoon hebben wij natuurlijk met dank in ontvangst genomen.

Foix - Pau

De paskamer

Was gisteren het oog nog gericht op Tarbes, de gulzige kilometervreters die wij zijn, zijn uiteindelijk beland in Pau, ruim 30 kilometer verder naar het westen. En daar was het toch warm! Tenminste, 32 graden vinden wij aardig warm en hadden we deze vakantie nog niet ervaren. Bovendien was het in schrille tegenstelling tot Foix deze morgen. Grijs en 16 graden, da's nog eens andere koek. Maarrr, vrijdag is wel marktdag in Foix. En voor Jeanne maakt dat veel goed. Ze wist daar zelfs nog een fraai kledingstuk te scoren. Maar ja, waar pas je zoiets? Nou, daar zijn oplossingen voor, zie bijgaande foto.
De reis naar Pau gaat voor een belangrijk deel via de A64. Daaraan voorafgaand levert de TomTom ons nog een vreemde streek door ons, op weg naar Tarbes, via een merkwaardige omweg te leiden. En dan is het toch maar goed dat je kaarten bij je hebt.
Pau is net wat meer dan een stadje. Het is groot genoeg om de weg wat kwijt te raken en het beoogde hotel niet te vinden. En dan je auto parkeren, een echte crime! Dus als dat geen echte stad is... Uiteindelijk de auto kwijtgeraakt in de parkeergarage onder de Place Clemanceau (zie foto), vlakbij ons hotel :-) dat vol bleek te zijn :-( 

Place Clemanceau

Maar in het belendende straatje een prima alternatief gevonden en daar zijn we nu vanaf 2 uur hedenmiddag. De eerdergenoemde 32 graden hebben ons belet erg actief te zijn maar van het ene terrasje naar het andere, dat ging nog net. 

Vanavond moesten wij, buiten aan de maaltijd gezeten, nog naar binnen vluchten voor wat onweer, regen en wind. Dus morgen zal het weer mogelijk wat minder drukkend zijn. Daar zullen wij waarschijnlijk wat minder last van hebben want we gaan in de richting van de kust, naar Vieux Boucau-les-Bains. Tot morgen dus.

Castelló d'Empúries - Foix

 Besneeuwde Pyreneeën onderweg
naar Prades 

Na een genoegelijke twee dagen in Spanje te hebben doorgebracht, de reis weer noordwaarts vervolgd. Wel eerst nog even in Spanje getankt (€ 1,42/ltr) want buitenkansjes laten wij niet liggen.
Bij Perpignan linksaf en dan kom je via een bijzonder fraaie route in de Katharenstad Prades. 't Is dat het nog wat vroeg was, anders waren we daar misschien wel gebleven. De route naar Prades leidt o.a.   via de Col de Jau (1506 mtr) die voor onze vrienden Boubby en Kees toch een mooie uitdaging moet zijn.
Van Prades via Quillan naar Foix. Dat ligt zo'n 60, 70 km noord van Andorra. Wij waren daar al eerder, de kinderen hebben er goede, hopen we, herinneringen aan. Wij ook, al was het alleen maar vanwege de ruim aanwezige terrasjes. De receptioniste van ons hotel vertrouwde ons toe dat het vandaag voor het eerst sinds lang weer droog en zonnig was (24gr). Het stadje geniet enige bekendheid door het kasteel dat, letterlijk, hoog boven deze plaats uittorent. Als diner namen we een regionale cassoulet (grote witte bonen, schapenvlees en een worstje), een vers ingevlogen saumon grillée en besproeiden die met een eveneens regionale rosé d'Ariège. Je moet per slot van rekening de lokale economie steunen, nietwaar?
Terwijl ik dit schrijf, beziet Jeanne haar oogleden aan de binnenzijde. Dus morgen uitgerust weer verder naar het westen. We mikken op Tarbes, de tweelingstad van Lourdes, u weet wel, de stad waar Moos een paar nieuwe banden voor z'n rolstoel kreeg.

Het kasteel van Foix

Canet Plage - Castelló d'Empúries

Kunst(je) op het strand van
 Cannes Plage

Na wederom een korte rit (85 km) op de Spaanse camping van Marijke en Gerard aangekomen. Er  zijn slechtere plekjes op deze wereld. De camping ligt aan de baai van Roses met uitzicht op datzelfde Roses. Vanmiddag weer eens ouderwets Spaans geluncht in het nabije Vilanova de la Muga. E.e.a. afgesloten met een, hoe kan het daar anders, flan Catelan.
Dit ter gelegenheid van Marijke's verjaardag morgen. Ook om die reden hebben we besloten hier twee nachten te blijven en wel in een huisje op de camping. Want dat kon prima geregeld worden. Morgen dus een feestje en de rest van de dag komen we ook wel door.

De lunch in Vilanova de la Muga met m'n broer
in de spiegel

Sėte - Canet Plage

Zicht op Canet Plage en de Pyreneeën vanuit ons hotel

Vandaag maar een goed uur gereden. Ook dit Canet Plage, deel van Canet-en-Rousillion, ligt aan de Middellandse Zee, zo'n 50 km boven de grens met Spanje. Het is wat bewolkt en er staat een forse wind uit het noorden. Niettemin is de temperatuur heerlijk, gauw zo'n 24 graden. Vanuit onze hotelkamer zijn de uitlopers van de Pyreneeën goed te zien. Het is goed merkbaar dat het seizoen hier nog in de kinderschoenen staat, er is wel veel open maar druk is het zeker niet. Men heeft natuurlijk wel al een lang Hemelvaartsweekend achter de rug.
Morgen door naar Spanje waar nicht (van Jeanne) Marijke en man Gerard de zomer doorbrengen in de buurt van Rosas. Dat ligt hier minder dan 100 km vandaan. En omdat deze vakantie toch al in het teken staat van zogenoemd VFR*-bezoek, knopen we dit bezoek er graag aan vast. (Alleen Caroline moet het in Fréjus zonder ons doen, dat gaat binnen onze planning net niet lukken. Maar dat maken we weer goed na de vakantie :-))
Dus morgen bericht vanuit Spanje.

*VFR = Visiting friends and relatives.

Pernes-les-Fontaines - Sėte

Uitzicht vanuit de Domaine de Marotte
op de (bewolkte) Mont Ventoux

Vandaag op bezoek bij de Domaine de Marotte waar Boubby de honneurs waarneemt bij ontstentenis van eigenaren Daan en Elvire. Niet alleen wordt daar een superbe wijn gemaakt, het is een hele onderneming. In totaal zo'n 20 hectare met veel druiven maar ook met te huren gites. En drie honden waarvan er eentje in een hongerige bui Boubby in z'n hand heeft gebeten. Gelukkig bedoelde hij er geen kwaad mee. Regelmatig komen daar groepen (fietsers) picknicken. Kortom, het is een hele bedoening, echt iets voor Caroline om daar haar hart eens op te halen. De Domaine ligt iets noord van Carpentras en heeft, ook, een schitterend uitzicht op de Mont Ventoux.
Na dit inkijkje in een paradijs voor oenologen, via Orange naar het zuiden gereden. Voorbij Montpellier de A9 gelaten voor wat ie was en afgeslagen naar Sėte. Geen wereldtoeristenplaats maar het ligt wel aan de Middellandse Zee. Daar van een aangename 28 graden en een minstens even aangenaam diner genoten. Morgen langs de kust verder naar het zuiden en dan zien we wel of het Spanje wordt of toch maar langs de Pyreneeën naar het westen.

De palm van Sėte 

Nyons - Pernes-les-Fontaines

De stadspoort van Pernes

Gisteren een korte rit omdat we vandaag op bezoek wilden bij Boubby op de Domaine de Marotte. Eerst geprobeerd een hotel te vinden in Bedoin. Dat ligt aan de voet van de Mt Ventoux. Daar stikt het van de fietsers die zich zelf willen bewijzen en de eerder genoemde Mont willen bedwingen. Die gasten verpesten de hotelmarkt in Bedoin want alles, ook het meest eenvoudige 1 *-hotel is dan voor passanten zoals wij, niet meer beschikbaar. Daarom doorgereden naar Pernes-les-Fontaines, beroemd om z'n vele..., inderdaad. Daar verbleven wij in Logis de France-hotel La Goutte d'Eau. Het ligt heel erg mooi, even buiten Pernes, met uitzicht op diezelfde Mont waar al die zwoegers tegenop probeerden te komen. Het is er ook heel erg rustig, als er tenminste geen bruiloft is zoals gisteren. Om bij half vier in de ochtend gingen de laatste gasten weg... Daarna hebben we toch nog even kunnen slapen.